ရန္ကုန္-ျပည္ ကားလမ္းမေပၚက ႀကိဳ႔ပင္ေကာက္ဆိုတဲ႔ၿမိဳ႔ကေလးကို ျဖတ္သြားမိရင္ သူမ်ားေတြ ဘာေတြေတြးမိသလဲေတာ႔ မသိဘူး။ ကိုယ္႔ဘာသာေတာ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အင္မတန္ နံမယ္ႀကီးတဲ႔ ေလခၽြန္နတ္ဆိုတာကို သြားသတိရပါတယ္။ သူက ေရွ႔ျဖစ္ ေနာက္ျဖစ္ ေဗဒင္ယၾတာေတြ ေဟာတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ ကြယ္လြန္သြားတဲ႔လူေတြ တမလြန္မွာ ကၽြတ္ကၽြတ္လြတ္လြတ္ ျဖစ္မျဖစ္၊ ဘယ္လိုဘ၀မ်ဳိး ကူးေျပာင္းသြားတယ္ လို႔ ေဟာႏိုင္ၿပီး မကၽြတ္မလြတ္ေသးလို႔ရွိရင္ အလြမ္းေျပ ခ်တ္တင္၀င္လို႔ရသတဲ႔။ စစ္ကိုင္းျပည္တို႔ ရြာဦးမစိန္ၾကာတို႔လို အရုပ္မျမင္ရေပမယ္႔ ဂ်ီးေတာ္နဲ႔ ခ်က္သလို အသံကေလးေတာ႔ ၾကားႏိုင္သတဲ႔။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း ျမန္မာျပည္ကြန္နက္ရွင္နဲ႔ဆိုေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္းပဲေလ။ တရႊီရႊီနဲ႔ ေလခၽြန္သံေတြခ်ည္႔ပဲ ၾကားေနရတာနဲ႔ နတ္ကေတာ္လုပ္တဲ႔ ဘြားေတာ္ႀကီးက အင္တာပရက္တာ လုပ္ေပးရပါသတဲ႔။ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ႔အခါတုန္းကေတာ႔ အင္မတန္မွန္တယ္တဲ႔ဗ်ား။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနတယ္တို႔ ဘာတို႔ေတာင္ အတိအလင္း ေဟာႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာၾကတာေပါ႔။ ဗမာပီပိ ေဗဒင္ေမး နတ္ေမး၊ အတင္းတုပ္၊ အိမ္လည္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေနႏိုင္တဲ႔ အမ်ဳိးဆိုေတာ႔ အပ်င္းေျပ သြားေမးၾကည္႔ရင္ မေကာင္းဘူးလား။ လာ .. လိုက္ခဲ႔။
ကၽြႏၤုပ္ ။ အေမႀကီး။ ေနေကာင္းလား။ အရင္လို ေဟာႏိုင္ေျပာႏိုင္တုန္းပဲလား။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ေကာင္းပ ေမာင္ရာ။ အရင္ေလာက္ေတာ႔ ဘယ္ေဟာရေတာ႔မလဲ။ ေခတ္ကာလသားသမီးေတြက ေသေသာသူ မၾကာခင္ေမ႔ကုန္ၾကလို႔ အေမးအျမန္းသိပ္မထူေတာ႔ဘူး။ ေသတဲ႔သူေတြကလည္း ေရွးကလို ေျမႀကီးထဲ ေရႊေတြျမွဳပ္ပစ္ခဲ႔တာမွ မရွိေတာ႔တာ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ အေမႀကီးက ေသၿပီးသားလူဆို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ျပန္ေခၚေမးးလို႔ရတာပဲလားဗ်။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ဘ၀မကူးေသးရင္ေတာ႔ ရတာပကြယ္။ မင္းတို႔႕ ခုႏွစ္ရက္သားသမီးေတြေတာင္ အေနာ္ရထာလက္ထက္က ဖ်ဥ္းဘရားသား ေခၚေခၚၿပီး ပါတီေပးေပးေနၾကတဲ႔ဥစၥာ။ နတ္နဲ႔နဂါး မလွည္႔စားနဲ႔တဲ႔။ ဘာလဲ။ ပညာစမ္းခ်င္လို႔လား။ ငါ .. တယ္ …။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ယုံပါၿပီ အေမရယ္။ ယုံပါၿပီ။ ခုေခတ္နတ္ကေတာ္ေတြက ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ႀကီးေတာင္ ရေအာင္ပင္႔ႏိုင္တာ ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါထက္ စကားမစပ္ဗ်ာ။ သူတို႔လို ဘာသာမတူတဲ႔ လူမ်ဳိးျခားနတ္ေတြ ၀င္လာၿပီး ေျပာရင္လည္း အေမတို႔က နားလည္တာပဲလား။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ေတာ္ေျပာမွပဲ က်ဳပ္တို႔နတ္ကေတာ္ေတြ ယူအက္ဖ္အယ္လ္ေျပးၿပီး စပီကင္တက္ထားရမယ္႔ပုံ။ နတ္တို႔၏ ဘာသာစကားဆိုတာ မေနာကေျပာတာကြဲ႔။ ထရန္စလိတ္တာ မလိုဘူး။ ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္တယ္။ ဂြပ္ကနဲ႔ဆို ဓါတ္ၿပီးသား။ နပ္လြန္လြန္းလို႔ နတ္ျဖစ္ေနတာေပါ႔ သားရယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ေပါက္ပါၿပီ အေမ။ ေပါက္ပါၿပီ။ ပညာစမ္းတယ္ေတာ႔ မေအာင္႔ေမ႔ပါနဲ႔။ ေမးခ်င္သိခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြ မ်ားလြန္းလို႔ မစားႏိုင္မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ေသတာေတာ႔ နည္းနည္းၾကာပါေပါ႔။ အေမႀကီးရဲ႔ စက္တလိုက္ထဲမွာ ဘေရာင္႔ဇ္လုပ္ေပးပါဦး။ ရွိမ်ားရွိရင္ ေမးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႔။
ေလခၽြန္နတ္ ။ နံမယ္နဲ႔ ေသတဲ႔ခုႏွစ္ကို ေျပာေလ။ ေဒတာ အန္းတားမလုပ္ပဲ ငါက ဘယ္လိုရွာရမွာတုန္း။ ဘယ္လိုသူငယ္ပါလိမ္႔။ သတင္းစာထဲမွာ ေယာကၡမလြမ္းစာေတြ ထည္႔ထည္႔ေနပုံေထာက္ရင္ ဘာေတြေမးခ်င္ေနမွန္းမသိ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ဟုတ္ပါဘူး အေမႀကီးရယ္။ ေသတဲ႔ခုႏွစ္ကေလး ျပန္စဥ္းစားေနလို႔ပါ။ မွတ္မိၿပီဗ်။ ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ဘီစီ ၃၉၉ မွာ ကြယ္လြန္သြားတာ။ နံမယ္ကေတာ႔ ေဆာ႔ခရိတၱိ လို႔ေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ပါတီအေတြးအေခၚ စာအုပ္ေတြထဲမေတာ႔ အဂၤလိပ္ စာလုံးေပါင္းအတိုင္း ဗမာလိုအသံထြက္ၿပီး ဆိုကေရးတီး လို႔ ေခၚၾကတယ္။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ေသာက္က်ဳိးနည္း။ လက္စသတ္ေတာ႔ နင္က ငါ႔ကို ပညာစမ္းေနတာေပါ႔ေလ။ ရႊီဘြားေတာ္ဟဲ႔။ ေသမွာမေၾကာက္လို႔ ေပတရာေလွ်ာက္ေနတာ။ နင္႔အေကာင္ နတ္ျဖစ္ေနလို႔ကေတာ႔ ေခၚျပလိုက္မယ္။ ေမးစမ္းေတာ္။ အမုန္း။ ၿပီးရင္ နင္႔ကိုပါ သူနဲ႔ ျပန္ထည္႔ေပးလိုက္မယ္။ @#$%..
+++++++++++++
ကၽြႏၤုပ္ ။ ေဟာ … လာၿပီ လာၿပီ ေဒၚသက္ရီ။ ဘယ္ရပ္ဘယ္ရြာကလာတဲ႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာကေလး အင္ထရိုလုပ္ေတာ္မူပါဦးဖ်ာ႔။
ေဆာ႔ခရတၱိ ။ ေအာင္မယ္။ ေခၚတုန္းကေခၚၿပီး။ အခုမွ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ နံမယ္က ေဆာ႔ခရိတၱိ၊ အိုလံပပ္စ္ေတာင္ေတာ္။ ေခါမျပည္ကလာတာ ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ သိပါၿပီ ဆရာႀကီးရယ္။ ေလးစားလြန္းလို႔ ပင္႔ရဖိတ္ရတာပါ။ ေအာ္မီေသာ္ေဖာ္( အမိတဘ) စိတ္မရွိပါနဲ႔။ ပညာရွိစကားမ်ား တမလြန္က ၾကားရရင္ေတာင္ အေမွာင္ခြင္း အလင္းေဆာင္ႏိုင္တယ္ဆိုလို႔ပါ။ အမိုက္အမဲေလးေတြကို ေဗြမယူပါနဲ႔။ ဆိုေက်ာင္းေလာင္ (ဆိုဆရာေတာ္)။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ေလသံေတြ ၾကားရတာကေတာ႔ တရုတ္ျပည္ႀကီးရဲ႔ ျပည္နယ္တစ္ခုကမွတ္တယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ အညာကဆေရာ္ လို႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္ ေျမာက္ကိုရီးယားက လို႔ မွတ္မွာလား အားပုဂ်ိရယ္။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ေအးကြဲ႔။ ေတာင္ကိုရီးယားေစာ္ကေတာ႔ နည္းနည္းမွ မနံတာအမွန္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ လိုရင္းမေရာက္ပဲ ေခ်ာ္ေတာေငါ႔သြားေတာ႔မွာပဲ။ ဆရာႀကီး ခင္ဗ်ား။ ဆရာႀကီးကို ေအသင္ၿမဳိ႔သူၿမဳိ႔သားေတြက အဆိပ္ခြက္ ကိုယ္တိုင္ေသာက္ေစၿပီး ကြပ္မ်က္ခဲ႔တယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဘာအမႈနဲ႔မ်ားပါလိမ္႔ခင္ဗ်ာ။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ နတ္ဘုရားမ်ားကို ပူေဇာ္ပသျခင္းမျပဳမႈ၊ လူငယ္ေတြကို ဘုရားတရားမၾကည္ညိဳေအာင္၊ မိဘဆိုဆုံးမရခက္ေအာင္ ေျမွာက္ထိုးပင္႔ေကာ္လုပ္မႈ၊ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္မလုပ္ပဲ မိုးေအာက္ေျမျပင္ ဟိုဟာမွန္တယ္။ ဒီဟာမွားတယ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေတြးေနၿပီး အဲသလိုေတြးထားတာေတြကို သူမ်ားတကာ နားလည္လက္ခံလာေအာင္ ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ေတြ ေဟာေျပာေရးသားမႈ ပါတဲ႔ကြယ္။ လိုရင္းကို တစ္ခြန္းတည္း ေျပာရရင္ ယုံၾကည္ခ်က္ကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္လို႔ အသက္နဲ႔လဲခဲ႔တာေပါ႔ကြ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ကိုယ္နဲ႔ယုံၾကည္ခ်က္ခ်င္းမတူတာနဲ႔ပဲ၊ ကိုယ္႔ၾသဇာမတည္ၿမဲမွာ စိုးတာနဲ႔ပဲ အျပစ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး အဲဒီအျပစ္အတြက္ ေသဒဏ္စီရင္တယ္ဆိုေတာ႔ ေအသင္ျမဳိ႔သူၿမဳိ႔သားေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္မိုက္မဲၾကပုံ ရတယ္ေနာ္။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ အဲလို မေျပာရဘူးကြ။ ဂ်ဴရီလူႀကီးေပါင္း ၅၀၀ က ဆုံးျဖတ္တာ။ အမ်ားစုက ဥပေဒနားမလည္တဲ႔ အေပ်ာ္တမ္း၀ါသနာရွင္ေတြ၊ လူအိုလူမင္းနဲ႔ ဒုကၡိတေတြလည္းပါတယ္။ အိမ္မွာေနရတာပ်င္းလို႔ တေန႔ သုံးအိုဘို ရလည္း မနည္းဘူးဆို လာထိုင္ေနတဲ႔သူေတြလည္း ပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေအသင္ႏုိင္ငံသားစစ္စစ္ေတြက စီရင္လိုက္တာဆိုေတာ႔ ခံသာတာေပါ႔ကြာ။ မင္းလည္း သိပ္အာေခ်ာင္မေနနဲ႔။ ေအသင္သားေတြ မင္းတို႔ဆီ ၀င္စားတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိမွန္းမသိဘူး။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ဟုတ္မယ္။ ဟုတ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ တစ္ေယာက္သိေသးတယ္ဗ်။ သူ႔နံမယ္က ေအသင္ခ်ဳိေဆြတဲ႔။ ကေလးမေလးက ခ်စ္စရာေလးပါ။ ေဒါသေတာ႔ ႀကီးမယ္႔ပုံေနာ္။ ဒီမွာ တင္းတယ္ တင္းတယ္။ တင္းတယ္ တင္းတယ္ ေဟ႔ …. ဆိုလား။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ၀ါသနာေတြက တားလို႔ကို မရဘူး. ေပၚေပၚလာၿပီ။ မင္႔မွာ ငါ႔လို အမွန္တရားအတြက္ ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ အသက္စြန္႔၀ံ႔တဲ႔သတၱိလည္း မရွိပဲနဲ႔။ မရဲပဲ ကၽြဲၿပဲ မစီးခ်င္ပါနဲ႔ကြယ္။ မင္႔ေလာက္ကေတာ႔ ေသဒဏ္ေတာင္ ေပးစရာမလိုဘူး။ ေထာင္ေရာက္တန္းေရာက္နဲ႔တင္ ဇီ၀ိန္ေၾကြသြားမွာ။ ေဖာင္ႀကီးဆန္ေတာင္ မစားႏိုင္ပဲနဲ႔ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္းနင္းဦးမလို႔လား။ ရယ္ခ်င္တယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ဟုတ္ ။ ဟုတ္။ သားသား ေၾကာက္ေၾကာက္ပါခင္ဗ်။ (တရုတ္ကေလးေတြေခၚတဲ႔ ေက်ာက္ေက်ာက္ မဟုတ္ဘူးေနာ္) ဆရာႀကီးကလည္း .. အေနာ္က ဘာေတြ လုပ္ေနလို႔တုန္းလို႔။ ဟာပဲ .. ဟာပဲ။ ဟာဗ်ာ … ဟာဗ်ာ။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ငါတို႔ အိုလံပပ္စ္ေတာင္ေတာ္ကို နင္ေရာက္ေနတဲ႔ အမ္းလို မွတ္ေနလား။ ေရ၊ မီး၊ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ ၂၄ နာရီ။ ေဒါင္းခ်င္တိုင္းေဒါင္း ေကာင္းမွေကာင္း ကြန္နက္ရွင္နဲ႔။ (နတ္တို႔စံရာ ေတာင္ေတာ္သာေပကိုး) ေဖ႔စ္ဘုတ္ထဲ နင္ေရးထားတဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ အေတြးေတြကို ဟိုလူရွဲ ဒီလူရွဲနဲ႔ ဗြက္ေပါက္ေနတာ မသိပဲ ရွိပါ႔မလား။ ေသာက္ညင္ကပ္လို႔ မိတ္မဖြဲ႔ ကြန္မန္႔မေပးပဲေနတာ။ ဆြဲစိလိုက္လို႔ ႏွဲမိ္အေနာက္က တန္းစီေနရမယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ေၾကာက္ပါတယ္ ဆိုေနမွပဲ။ မရွင္းတာကေလးတစ္ခုေတာ႔ ေမးစမ္းပါရေစဦးဗ်ာ။ ဆရာႀကီးရဲ႔ အဆိုအမိန္႔ေတြထဲမွာ `ေရႊေတြေငြေတြ၊ ရာထူးဌာနႏၱရေတြ ရွိတာ ေကာင္းေတာ႔ ေကာင္းပါရဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္လာျခင္းဟာ မွ်မွ်တတ မွန္မွန္ကန္ကန္ျဖစ္ျခင္း ဆိုတဲ႔သေဘာမပါရင္ က်က္သေရမဂၤလာရွိတဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာလို႔ မဆို၊ႏိုင္ေပဘူး´ ဆိုတာကိုျဖင္႔ ေခတ္နဲ႔ မေလွ်ာ္ညီေတာ႔ဘူးလားလို႔ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ဒီသူေတာင္းစားေလးကေတာ႔ သူ႔ဘာသာရိုက္ခ်င္တာ ငါ႔ဆီတုတ္လာငွားေနၿပီ။ ဒီအေၾကာင္းေတြက နင္သိသလို ငါသိသလို လူတကာအသိဟဲ႔။ သူတို႔ဘာသာလည္းသိၿပီးသား။ မသိနားမလည္လို႔ မလိမၼာတခါမိုက္တယ္ထင္ၿပီး တရားျပခ်င္ေနတာလား။ သိသိႀကီးနဲ႔ လုပ္တယ္ကြာ။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ မင္းလိုပဲ သီခ်င္းဆိုျပလိုက္မယ္။ ` ခ်စ္လူမိုက္ ခ်စ္လို႔မိုက္ခဲ႔တယ္…။ ခ်စ္လူမိုက္ ခ်စ္လို႔မိုက္ပါတယ္ …။ ၿပီးေရာ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ သေဘာရိုး အမွန္ပါခင္ဗ်ာ။ ဆရာႀကီးရဲ႔ ေအသင္ၿမဳိ႔သူၿမဳိ႔သားေတြအေပၚ ေနာက္ဆုံးေ၀ဖန္ခ်က္ `ပညာဥာဏ္နဲ႔ အင္အားၾကံ႔ခိုင္မႈမွာ ကမာၻေက်ာ္ပါလ်က္ ေငြ၊ ဂုဏ္ နဲ႔ နံမည္ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေနတာ ရွက္စရာ၊ သစၥာတရား၊ နားလည္မႈနဲ႔ စိတ္၀ိညာဥ္ျပည္႔စုံမႈကို ေမ႔ေလ်ာ႔ထားတာ ရွက္စရာ ´ ဆိုတာကေလးလည္း ရွင္းစမ္းပါဦး ခင္ဗ်ား။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ သူ႔အရိုးနဲ႔ သူ႔ျပန္ထိုးရတယ္ဆိုတဲ႔ဗ်ဴဟာအတိုင္း မင္းနားလည္လြယ္ေအာင္ မင္းတို႔ဆရာ၀န္ေတြထဲက ဥပမာနဲ႔ပဲ ရွင္းျပမယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္။ မင္းတို႔ဆရာ၀န္ေတြဟာ ပညာဥာဏ္ေတြ အတတ္ပညာပိုင္းေတြမွာ ႏိုင္ငံတကာက ဘယ္သူနဲ႔ ယွဥ္ယွဥ္၊ မညံ႔တဲ႔လူေတာ္ႀကီးေတြ တပုံတပင္ရိွတယ္ေလ။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း သားေတြ သမီးေတြ အေမရိကားမွာ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းသြားထားဖို႔ ပူတူတူးေလးကို အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတစ္ေျပာင္နဲ႔ထားဖို႔၊ ဒီေလာကမွာ ငါကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ တတ္တဲ႔သူမရွိေစရဘူးလို႔ ေအာင္လံထူႏိုင္ဖို႔အတြက္နဲ႔ ဟစ္ပိုခရိတၱိႀကီးရဲ႔ အဆုံးအမေတြနဲ႔ မေလွ်ာ္ညီစြာ က်င္႔ၾကံေနမိလို႔ရွိရင္ ရွက္စရာမေကာင္းပါလား။ ကိုယ္႔ဘာသာ စဥ္းစားၾကည္႔ၿပီး သေဘာေပါက္ရင္ ပါးစပ္ပိတ္၊ တိတ္တိတ္ေနေတာ႔။ ငါ႔တုန္းကေတာ႔ ဒီစကားတစ္ခြန္းနဲ႔တင္ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ေပးတဲ႔မဲ ၂၈၀ ေက်ာ္ ရလိုက္ပါသဗ်ား။ ေ၀ဖန္ေရးဆိုတာ ကိုယ္ကေ၀ဖန္ရရင္သာ ေကာင္းတာ။ ကိုယ္႔ကိုေ၀ဖန္ခံရရင္ ဘယ္သူမွ မႀကဳိဳက္ၾကဘူးကြဲ႔။ မွတ္ေနာ္။ မွတ္ေနာ္။ မွတ္ေနာ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ တခါဆို အိုေအာင္မွတ္ပါ႔မယ္ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ဆုံးေမးခ်င္တာတစ္ခုက ဆရာႀကီးရဲ႔ ေနာက္ဆုံးၾသ၀ါဒထဲမွာ `ခြဲခြာရမည္႔အခ်ိန္ကား နီးလာေခ်ၿပီ။ ကိုယ္႔လမ္းသို႔ ကိုယ္စီ သြားရေပလိမ္႔မည္။ ငါမူကား ေသလမ္းသို႔ သြားေတာ႔အံ႔။ သင္တပည္႔တို႔သည္ ရွင္လမ္းသို႔ သြားၾကကုန္။ ရွင္လမ္း ႏွင္႔ ေသလမ္း ဘယ္ဟာက သာ၍ေကာင္းသည္ဆိုျခင္းကို ဘုရားသခင္တစ္ပါးတည္းသာ သိေတာ္မူေပလိမ္႔မည္။” လို႔ ဆိုခဲ႔တယ္မဟုတ္လား။ အခုေလာက္ဆို ဆရာႀကီးဟာ ရွင္လမ္းေရာ ေသလမ္းပါ ႏွစ္လမ္းလုံး ေလွ်ာက္ခဲ႔ၿပီးၿပီမို႔ အေတြ႔အၾကဳံကေလးမ်ား အမိန္႔ရွိပါဦး ခင္ဗ်ား။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ဒါကေတာ႔ ဘယ္လိုရွင္ေနသလဲ ဘယ္လိုေသသြားသလဲ ဆိုတဲ႔အေပၚမွာ မူတည္တာေပါ႔ကြာ။ အႏွစ္သာရမရွိတဲ႔ ရွင္သန္ျခင္း၊ ျပည္သူအသိန္းအေသာင္း အသေခ်ၤရဲ႔ အရိုးပုံေပၚမွာ ရပ္တည္ရျခင္းဆိုရင္ေတာ႔ မင္းတို႔ဆီက ဆီးဘန္းနီဆရာေတာ္ ေရးခဲ႔တဲ႔အတိုင္းေနလိမ္႔မယ္။ ထန္းလ်က္ၿမဳိလို႔ ခ်ဳိခ်င္ရင္ လွ်ာဖ်ားကသာ ခ်ဳိႏိုင္ေတာ႔မေပါ႔ကြာ။ အကုသိုလ္စိတ္က ေျခာက္လွန္႔လာတဲ႔အခါ အေခါဘဏီတပ္ႀကီးရံထားၿပီး ဘံုခုႏွစ္ဆင္႔ေပၚတက္ေနလည္း ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ကန္ကန္တတ္ေသးတယ္။ ဒီလိုပဲ ေသတဲ႔အခါမွာလည္း သန္းေခါင္သန္းလြဲ ကာရာအိုေကမွာ အမုန္းဆြဲၿပီး မူးမူးရူးရူးနဲ႔အျပန္ သူမ်ားကို ကားနဲ႔တိုက္ရင္းေသသြားတဲ႔သူနဲ႔ ဦး၀ိစာရတို႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္တို႔လို ေသျခင္းမ်ဳိးဟာ ဘယ္တန္ဖိုးခ်င္းတူပါ႔မလဲ။ ေသၿပီးေနာက္ မ်က္ေမွာက္ျပဳရတဲ႔ လားရာဂတိခ်င္းလည္း မတူႏိုင္ဘူးဆိုတာ မင္းတို႔ ဗုဒၶဘာသာေတြက ပိုသိဖို႔ေကာင္းတာေပါ႔။ တစ္ဘ၀ခ်မ္းသာကို တစ္သံသရာလုံး၀ဋ္ေကၽြးနဲ႔ လဲယူရတဲ႔သူေတြေလာက္ မိုက္လုံးႀကီးတာ ရွိဦးမလား။ အခုဆို ငါေသတာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္႔ငါးရာနီးလာၿပီ။ ငါ႔နံမယ္ မင္းတို႔ ၾကားဖူးေနေသးတယ္။ မေသခင္မွာ ကေလာ္တုပ္ အပုပ္ခ်ဖို႔ကလြဲလို႔ နံမည္ေတာင္ စကားထဲထည္႔မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျပည္သူ႔ေမတၱာခံယူေနတာ မျမင္ဖူးလို႔လား။ ဦးဇင္းေက်ာ္ဟိန္းေလသံနဲ႔ ဆက္ေဟာလိုက္မယ္။ သိခ်င္ေသးလို႔ .. ေမးေနတာလား....။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ရွင္းပါၿပီ ဆရာႀကီးရယ္။ ရွင္းပါၿပီ။ အကြင္းအကြင္း မုန္႔တီဟင္းလိုပါပဲ။ အမိုက္ခံၿပီး ဇက္ေကာင္းလို႔ ဓါးေတာင္းေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ အေနလည္းတတ္၊ အေသလည္းျမတ္ေအာင္ ေ၀ခြဲတတ္ၾကပါေစေၾကာင္း သပၸဳရိသအေပါင္းတို႔ကို ဆရာႀကီးရဲ႔ ၾသ၀ါဒကထာကေလးမ်ား ျပန္လည္ေ၀ငွလိုျခင္းေၾကာင္႔ ကူးတို႔ဆိပ္က မႈိ႔အိပ္ဖြင္႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလတင္ေလေအာက္ ၾကားၾကားသမွ် အမွ် အမွ် အမွ်ယူေတာ္မူၾကကုန္။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ၀ါး .... ဘာေျပာသြားေသးတုန္း။
(ဟိုစဥ္အခါက ကိုရင္တာ၏ စတိုင္သစ္မဂၢဇင္းလာ ဆိုခရိတၱိ ႏွင္႔ ႏွစ္ပါးသြားခန္းကို ဖတ္အၿပီး မေနႏိုင္မထိုင္ျဖစ္လာပါသျဖင္႔ ေငြၿမိဳင္ကို တုတ္ႏွင္႔ထိုးမိျပန္ပါေၾကာင္း။)
စုိးမင္း
photo by googleကၽြႏၤုပ္ ။ အေမႀကီး။ ေနေကာင္းလား။ အရင္လို ေဟာႏိုင္ေျပာႏိုင္တုန္းပဲလား။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ေကာင္းပ ေမာင္ရာ။ အရင္ေလာက္ေတာ႔ ဘယ္ေဟာရေတာ႔မလဲ။ ေခတ္ကာလသားသမီးေတြက ေသေသာသူ မၾကာခင္ေမ႔ကုန္ၾကလို႔ အေမးအျမန္းသိပ္မထူေတာ႔ဘူး။ ေသတဲ႔သူေတြကလည္း ေရွးကလို ေျမႀကီးထဲ ေရႊေတြျမွဳပ္ပစ္ခဲ႔တာမွ မရွိေတာ႔တာ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ အေမႀကီးက ေသၿပီးသားလူဆို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ျပန္ေခၚေမးးလို႔ရတာပဲလားဗ်။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ဘ၀မကူးေသးရင္ေတာ႔ ရတာပကြယ္။ မင္းတို႔႕ ခုႏွစ္ရက္သားသမီးေတြေတာင္ အေနာ္ရထာလက္ထက္က ဖ်ဥ္းဘရားသား ေခၚေခၚၿပီး ပါတီေပးေပးေနၾကတဲ႔ဥစၥာ။ နတ္နဲ႔နဂါး မလွည္႔စားနဲ႔တဲ႔။ ဘာလဲ။ ပညာစမ္းခ်င္လို႔လား။ ငါ .. တယ္ …။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ယုံပါၿပီ အေမရယ္။ ယုံပါၿပီ။ ခုေခတ္နတ္ကေတာ္ေတြက ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ႀကီးေတာင္ ရေအာင္ပင္႔ႏိုင္တာ ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါထက္ စကားမစပ္ဗ်ာ။ သူတို႔လို ဘာသာမတူတဲ႔ လူမ်ဳိးျခားနတ္ေတြ ၀င္လာၿပီး ေျပာရင္လည္း အေမတို႔က နားလည္တာပဲလား။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ေတာ္ေျပာမွပဲ က်ဳပ္တို႔နတ္ကေတာ္ေတြ ယူအက္ဖ္အယ္လ္ေျပးၿပီး စပီကင္တက္ထားရမယ္႔ပုံ။ နတ္တို႔၏ ဘာသာစကားဆိုတာ မေနာကေျပာတာကြဲ႔။ ထရန္စလိတ္တာ မလိုဘူး။ ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္တယ္။ ဂြပ္ကနဲ႔ဆို ဓါတ္ၿပီးသား။ နပ္လြန္လြန္းလို႔ နတ္ျဖစ္ေနတာေပါ႔ သားရယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ေပါက္ပါၿပီ အေမ။ ေပါက္ပါၿပီ။ ပညာစမ္းတယ္ေတာ႔ မေအာင္႔ေမ႔ပါနဲ႔။ ေမးခ်င္သိခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြ မ်ားလြန္းလို႔ မစားႏိုင္မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ေသတာေတာ႔ နည္းနည္းၾကာပါေပါ႔။ အေမႀကီးရဲ႔ စက္တလိုက္ထဲမွာ ဘေရာင္႔ဇ္လုပ္ေပးပါဦး။ ရွိမ်ားရွိရင္ ေမးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႔။
ေလခၽြန္နတ္ ။ နံမယ္နဲ႔ ေသတဲ႔ခုႏွစ္ကို ေျပာေလ။ ေဒတာ အန္းတားမလုပ္ပဲ ငါက ဘယ္လိုရွာရမွာတုန္း။ ဘယ္လိုသူငယ္ပါလိမ္႔။ သတင္းစာထဲမွာ ေယာကၡမလြမ္းစာေတြ ထည္႔ထည္႔ေနပုံေထာက္ရင္ ဘာေတြေမးခ်င္ေနမွန္းမသိ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ဟုတ္ပါဘူး အေမႀကီးရယ္။ ေသတဲ႔ခုႏွစ္ကေလး ျပန္စဥ္းစားေနလို႔ပါ။ မွတ္မိၿပီဗ်။ ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ဘီစီ ၃၉၉ မွာ ကြယ္လြန္သြားတာ။ နံမယ္ကေတာ႔ ေဆာ႔ခရိတၱိ လို႔ေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ပါတီအေတြးအေခၚ စာအုပ္ေတြထဲမေတာ႔ အဂၤလိပ္ စာလုံးေပါင္းအတိုင္း ဗမာလိုအသံထြက္ၿပီး ဆိုကေရးတီး လို႔ ေခၚၾကတယ္။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ေသာက္က်ဳိးနည္း။ လက္စသတ္ေတာ႔ နင္က ငါ႔ကို ပညာစမ္းေနတာေပါ႔ေလ။ ရႊီဘြားေတာ္ဟဲ႔။ ေသမွာမေၾကာက္လို႔ ေပတရာေလွ်ာက္ေနတာ။ နင္႔အေကာင္ နတ္ျဖစ္ေနလို႔ကေတာ႔ ေခၚျပလိုက္မယ္။ ေမးစမ္းေတာ္။ အမုန္း။ ၿပီးရင္ နင္႔ကိုပါ သူနဲ႔ ျပန္ထည္႔ေပးလိုက္မယ္။ @#$%..
+++++++++++++
ကၽြႏၤုပ္ ။ ေဟာ … လာၿပီ လာၿပီ ေဒၚသက္ရီ။ ဘယ္ရပ္ဘယ္ရြာကလာတဲ႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာကေလး အင္ထရိုလုပ္ေတာ္မူပါဦးဖ်ာ႔။
ေဆာ႔ခရတၱိ ။ ေအာင္မယ္။ ေခၚတုန္းကေခၚၿပီး။ အခုမွ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ နံမယ္က ေဆာ႔ခရိတၱိ၊ အိုလံပပ္စ္ေတာင္ေတာ္။ ေခါမျပည္ကလာတာ ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ သိပါၿပီ ဆရာႀကီးရယ္။ ေလးစားလြန္းလို႔ ပင္႔ရဖိတ္ရတာပါ။ ေအာ္မီေသာ္ေဖာ္( အမိတဘ) စိတ္မရွိပါနဲ႔။ ပညာရွိစကားမ်ား တမလြန္က ၾကားရရင္ေတာင္ အေမွာင္ခြင္း အလင္းေဆာင္ႏိုင္တယ္ဆိုလို႔ပါ။ အမိုက္အမဲေလးေတြကို ေဗြမယူပါနဲ႔။ ဆိုေက်ာင္းေလာင္ (ဆိုဆရာေတာ္)။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ေလသံေတြ ၾကားရတာကေတာ႔ တရုတ္ျပည္ႀကီးရဲ႔ ျပည္နယ္တစ္ခုကမွတ္တယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ အညာကဆေရာ္ လို႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္ ေျမာက္ကိုရီးယားက လို႔ မွတ္မွာလား အားပုဂ်ိရယ္။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ေအးကြဲ႔။ ေတာင္ကိုရီးယားေစာ္ကေတာ႔ နည္းနည္းမွ မနံတာအမွန္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ လိုရင္းမေရာက္ပဲ ေခ်ာ္ေတာေငါ႔သြားေတာ႔မွာပဲ။ ဆရာႀကီး ခင္ဗ်ား။ ဆရာႀကီးကို ေအသင္ၿမဳိ႔သူၿမဳိ႔သားေတြက အဆိပ္ခြက္ ကိုယ္တိုင္ေသာက္ေစၿပီး ကြပ္မ်က္ခဲ႔တယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဘာအမႈနဲ႔မ်ားပါလိမ္႔ခင္ဗ်ာ။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ နတ္ဘုရားမ်ားကို ပူေဇာ္ပသျခင္းမျပဳမႈ၊ လူငယ္ေတြကို ဘုရားတရားမၾကည္ညိဳေအာင္၊ မိဘဆိုဆုံးမရခက္ေအာင္ ေျမွာက္ထိုးပင္႔ေကာ္လုပ္မႈ၊ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္မလုပ္ပဲ မိုးေအာက္ေျမျပင္ ဟိုဟာမွန္တယ္။ ဒီဟာမွားတယ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေတြးေနၿပီး အဲသလိုေတြးထားတာေတြကို သူမ်ားတကာ နားလည္လက္ခံလာေအာင္ ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ေတြ ေဟာေျပာေရးသားမႈ ပါတဲ႔ကြယ္။ လိုရင္းကို တစ္ခြန္းတည္း ေျပာရရင္ ယုံၾကည္ခ်က္ကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္လို႔ အသက္နဲ႔လဲခဲ႔တာေပါ႔ကြ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ကိုယ္နဲ႔ယုံၾကည္ခ်က္ခ်င္းမတူတာနဲ႔ပဲ၊ ကိုယ္႔ၾသဇာမတည္ၿမဲမွာ စိုးတာနဲ႔ပဲ အျပစ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး အဲဒီအျပစ္အတြက္ ေသဒဏ္စီရင္တယ္ဆိုေတာ႔ ေအသင္ျမဳိ႔သူၿမဳိ႔သားေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္မိုက္မဲၾကပုံ ရတယ္ေနာ္။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ အဲလို မေျပာရဘူးကြ။ ဂ်ဴရီလူႀကီးေပါင္း ၅၀၀ က ဆုံးျဖတ္တာ။ အမ်ားစုက ဥပေဒနားမလည္တဲ႔ အေပ်ာ္တမ္း၀ါသနာရွင္ေတြ၊ လူအိုလူမင္းနဲ႔ ဒုကၡိတေတြလည္းပါတယ္။ အိမ္မွာေနရတာပ်င္းလို႔ တေန႔ သုံးအိုဘို ရလည္း မနည္းဘူးဆို လာထိုင္ေနတဲ႔သူေတြလည္း ပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေအသင္ႏုိင္ငံသားစစ္စစ္ေတြက စီရင္လိုက္တာဆိုေတာ႔ ခံသာတာေပါ႔ကြာ။ မင္းလည္း သိပ္အာေခ်ာင္မေနနဲ႔။ ေအသင္သားေတြ မင္းတို႔ဆီ ၀င္စားတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိမွန္းမသိဘူး။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ဟုတ္မယ္။ ဟုတ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ တစ္ေယာက္သိေသးတယ္ဗ်။ သူ႔နံမယ္က ေအသင္ခ်ဳိေဆြတဲ႔။ ကေလးမေလးက ခ်စ္စရာေလးပါ။ ေဒါသေတာ႔ ႀကီးမယ္႔ပုံေနာ္။ ဒီမွာ တင္းတယ္ တင္းတယ္။ တင္းတယ္ တင္းတယ္ ေဟ႔ …. ဆိုလား။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ၀ါသနာေတြက တားလို႔ကို မရဘူး. ေပၚေပၚလာၿပီ။ မင္႔မွာ ငါ႔လို အမွန္တရားအတြက္ ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ အသက္စြန္႔၀ံ႔တဲ႔သတၱိလည္း မရွိပဲနဲ႔။ မရဲပဲ ကၽြဲၿပဲ မစီးခ်င္ပါနဲ႔ကြယ္။ မင္႔ေလာက္ကေတာ႔ ေသဒဏ္ေတာင္ ေပးစရာမလိုဘူး။ ေထာင္ေရာက္တန္းေရာက္နဲ႔တင္ ဇီ၀ိန္ေၾကြသြားမွာ။ ေဖာင္ႀကီးဆန္ေတာင္ မစားႏိုင္ပဲနဲ႔ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္းနင္းဦးမလို႔လား။ ရယ္ခ်င္တယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ဟုတ္ ။ ဟုတ္။ သားသား ေၾကာက္ေၾကာက္ပါခင္ဗ်။ (တရုတ္ကေလးေတြေခၚတဲ႔ ေက်ာက္ေက်ာက္ မဟုတ္ဘူးေနာ္) ဆရာႀကီးကလည္း .. အေနာ္က ဘာေတြ လုပ္ေနလို႔တုန္းလို႔။ ဟာပဲ .. ဟာပဲ။ ဟာဗ်ာ … ဟာဗ်ာ။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ငါတို႔ အိုလံပပ္စ္ေတာင္ေတာ္ကို နင္ေရာက္ေနတဲ႔ အမ္းလို မွတ္ေနလား။ ေရ၊ မီး၊ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ ၂၄ နာရီ။ ေဒါင္းခ်င္တိုင္းေဒါင္း ေကာင္းမွေကာင္း ကြန္နက္ရွင္နဲ႔။ (နတ္တို႔စံရာ ေတာင္ေတာ္သာေပကိုး) ေဖ႔စ္ဘုတ္ထဲ နင္ေရးထားတဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ အေတြးေတြကို ဟိုလူရွဲ ဒီလူရွဲနဲ႔ ဗြက္ေပါက္ေနတာ မသိပဲ ရွိပါ႔မလား။ ေသာက္ညင္ကပ္လို႔ မိတ္မဖြဲ႔ ကြန္မန္႔မေပးပဲေနတာ။ ဆြဲစိလိုက္လို႔ ႏွဲမိ္အေနာက္က တန္းစီေနရမယ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ေၾကာက္ပါတယ္ ဆိုေနမွပဲ။ မရွင္းတာကေလးတစ္ခုေတာ႔ ေမးစမ္းပါရေစဦးဗ်ာ။ ဆရာႀကီးရဲ႔ အဆိုအမိန္႔ေတြထဲမွာ `ေရႊေတြေငြေတြ၊ ရာထူးဌာနႏၱရေတြ ရွိတာ ေကာင္းေတာ႔ ေကာင္းပါရဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္လာျခင္းဟာ မွ်မွ်တတ မွန္မွန္ကန္ကန္ျဖစ္ျခင္း ဆိုတဲ႔သေဘာမပါရင္ က်က္သေရမဂၤလာရွိတဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာလို႔ မဆို၊ႏိုင္ေပဘူး´ ဆိုတာကိုျဖင္႔ ေခတ္နဲ႔ မေလွ်ာ္ညီေတာ႔ဘူးလားလို႔ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ဒီသူေတာင္းစားေလးကေတာ႔ သူ႔ဘာသာရိုက္ခ်င္တာ ငါ႔ဆီတုတ္လာငွားေနၿပီ။ ဒီအေၾကာင္းေတြက နင္သိသလို ငါသိသလို လူတကာအသိဟဲ႔။ သူတို႔ဘာသာလည္းသိၿပီးသား။ မသိနားမလည္လို႔ မလိမၼာတခါမိုက္တယ္ထင္ၿပီး တရားျပခ်င္ေနတာလား။ သိသိႀကီးနဲ႔ လုပ္တယ္ကြာ။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ မင္းလိုပဲ သီခ်င္းဆိုျပလိုက္မယ္။ ` ခ်စ္လူမိုက္ ခ်စ္လို႔မိုက္ခဲ႔တယ္…။ ခ်စ္လူမိုက္ ခ်စ္လို႔မိုက္ပါတယ္ …။ ၿပီးေရာ။
ကၽြႏၤုပ္ ။ သေဘာရိုး အမွန္ပါခင္ဗ်ာ။ ဆရာႀကီးရဲ႔ ေအသင္ၿမဳိ႔သူၿမဳိ႔သားေတြအေပၚ ေနာက္ဆုံးေ၀ဖန္ခ်က္ `ပညာဥာဏ္နဲ႔ အင္အားၾကံ႔ခိုင္မႈမွာ ကမာၻေက်ာ္ပါလ်က္ ေငြ၊ ဂုဏ္ နဲ႔ နံမည္ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေနတာ ရွက္စရာ၊ သစၥာတရား၊ နားလည္မႈနဲ႔ စိတ္၀ိညာဥ္ျပည္႔စုံမႈကို ေမ႔ေလ်ာ႔ထားတာ ရွက္စရာ ´ ဆိုတာကေလးလည္း ရွင္းစမ္းပါဦး ခင္ဗ်ား။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ သူ႔အရိုးနဲ႔ သူ႔ျပန္ထိုးရတယ္ဆိုတဲ႔ဗ်ဴဟာအတိုင္း မင္းနားလည္လြယ္ေအာင္ မင္းတို႔ဆရာ၀န္ေတြထဲက ဥပမာနဲ႔ပဲ ရွင္းျပမယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္။ မင္းတို႔ဆရာ၀န္ေတြဟာ ပညာဥာဏ္ေတြ အတတ္ပညာပိုင္းေတြမွာ ႏိုင္ငံတကာက ဘယ္သူနဲ႔ ယွဥ္ယွဥ္၊ မညံ႔တဲ႔လူေတာ္ႀကီးေတြ တပုံတပင္ရိွတယ္ေလ။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း သားေတြ သမီးေတြ အေမရိကားမွာ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းသြားထားဖို႔ ပူတူတူးေလးကို အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတစ္ေျပာင္နဲ႔ထားဖို႔၊ ဒီေလာကမွာ ငါကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ တတ္တဲ႔သူမရွိေစရဘူးလို႔ ေအာင္လံထူႏိုင္ဖို႔အတြက္နဲ႔ ဟစ္ပိုခရိတၱိႀကီးရဲ႔ အဆုံးအမေတြနဲ႔ မေလွ်ာ္ညီစြာ က်င္႔ၾကံေနမိလို႔ရွိရင္ ရွက္စရာမေကာင္းပါလား။ ကိုယ္႔ဘာသာ စဥ္းစားၾကည္႔ၿပီး သေဘာေပါက္ရင္ ပါးစပ္ပိတ္၊ တိတ္တိတ္ေနေတာ႔။ ငါ႔တုန္းကေတာ႔ ဒီစကားတစ္ခြန္းနဲ႔တင္ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ေပးတဲ႔မဲ ၂၈၀ ေက်ာ္ ရလိုက္ပါသဗ်ား။ ေ၀ဖန္ေရးဆိုတာ ကိုယ္ကေ၀ဖန္ရရင္သာ ေကာင္းတာ။ ကိုယ္႔ကိုေ၀ဖန္ခံရရင္ ဘယ္သူမွ မႀကဳိဳက္ၾကဘူးကြဲ႔။ မွတ္ေနာ္။ မွတ္ေနာ္။ မွတ္ေနာ္။
ကၽြႏၤုပ္ ။ တခါဆို အိုေအာင္မွတ္ပါ႔မယ္ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ဆုံးေမးခ်င္တာတစ္ခုက ဆရာႀကီးရဲ႔ ေနာက္ဆုံးၾသ၀ါဒထဲမွာ `ခြဲခြာရမည္႔အခ်ိန္ကား နီးလာေခ်ၿပီ။ ကိုယ္႔လမ္းသို႔ ကိုယ္စီ သြားရေပလိမ္႔မည္။ ငါမူကား ေသလမ္းသို႔ သြားေတာ႔အံ႔။ သင္တပည္႔တို႔သည္ ရွင္လမ္းသို႔ သြားၾကကုန္။ ရွင္လမ္း ႏွင္႔ ေသလမ္း ဘယ္ဟာက သာ၍ေကာင္းသည္ဆိုျခင္းကို ဘုရားသခင္တစ္ပါးတည္းသာ သိေတာ္မူေပလိမ္႔မည္။” လို႔ ဆိုခဲ႔တယ္မဟုတ္လား။ အခုေလာက္ဆို ဆရာႀကီးဟာ ရွင္လမ္းေရာ ေသလမ္းပါ ႏွစ္လမ္းလုံး ေလွ်ာက္ခဲ႔ၿပီးၿပီမို႔ အေတြ႔အၾကဳံကေလးမ်ား အမိန္႔ရွိပါဦး ခင္ဗ်ား။
ေဆာ႔ခရိတၱိ ။ ဒါကေတာ႔ ဘယ္လိုရွင္ေနသလဲ ဘယ္လိုေသသြားသလဲ ဆိုတဲ႔အေပၚမွာ မူတည္တာေပါ႔ကြာ။ အႏွစ္သာရမရွိတဲ႔ ရွင္သန္ျခင္း၊ ျပည္သူအသိန္းအေသာင္း အသေခ်ၤရဲ႔ အရိုးပုံေပၚမွာ ရပ္တည္ရျခင္းဆိုရင္ေတာ႔ မင္းတို႔ဆီက ဆီးဘန္းနီဆရာေတာ္ ေရးခဲ႔တဲ႔အတိုင္းေနလိမ္႔မယ္။ ထန္းလ်က္ၿမဳိလို႔ ခ်ဳိခ်င္ရင္ လွ်ာဖ်ားကသာ ခ်ဳိႏိုင္ေတာ႔မေပါ႔ကြာ။ အကုသိုလ္စိတ္က ေျခာက္လွန္႔လာတဲ႔အခါ အေခါဘဏီတပ္ႀကီးရံထားၿပီး ဘံုခုႏွစ္ဆင္႔ေပၚတက္ေနလည္း ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ကန္ကန္တတ္ေသးတယ္။ ဒီလိုပဲ ေသတဲ႔အခါမွာလည္း သန္းေခါင္သန္းလြဲ ကာရာအိုေကမွာ အမုန္းဆြဲၿပီး မူးမူးရူးရူးနဲ႔အျပန္ သူမ်ားကို ကားနဲ႔တိုက္ရင္းေသသြားတဲ႔သူနဲ႔ ဦး၀ိစာရတို႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္တို႔လို ေသျခင္းမ်ဳိးဟာ ဘယ္တန္ဖိုးခ်င္းတူပါ႔မလဲ။ ေသၿပီးေနာက္ မ်က္ေမွာက္ျပဳရတဲ႔ လားရာဂတိခ်င္းလည္း မတူႏိုင္ဘူးဆိုတာ မင္းတို႔ ဗုဒၶဘာသာေတြက ပိုသိဖို႔ေကာင္းတာေပါ႔။ တစ္ဘ၀ခ်မ္းသာကို တစ္သံသရာလုံး၀ဋ္ေကၽြးနဲ႔ လဲယူရတဲ႔သူေတြေလာက္ မိုက္လုံးႀကီးတာ ရွိဦးမလား။ အခုဆို ငါေသတာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္႔ငါးရာနီးလာၿပီ။ ငါ႔နံမယ္ မင္းတို႔ ၾကားဖူးေနေသးတယ္။ မေသခင္မွာ ကေလာ္တုပ္ အပုပ္ခ်ဖို႔ကလြဲလို႔ နံမည္ေတာင္ စကားထဲထည္႔မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျပည္သူ႔ေမတၱာခံယူေနတာ မျမင္ဖူးလို႔လား။ ဦးဇင္းေက်ာ္ဟိန္းေလသံနဲ႔ ဆက္ေဟာလိုက္မယ္။ သိခ်င္ေသးလို႔ .. ေမးေနတာလား....။
ကၽြႏၤုပ္ ။ ရွင္းပါၿပီ ဆရာႀကီးရယ္။ ရွင္းပါၿပီ။ အကြင္းအကြင္း မုန္႔တီဟင္းလိုပါပဲ။ အမိုက္ခံၿပီး ဇက္ေကာင္းလို႔ ဓါးေတာင္းေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ အေနလည္းတတ္၊ အေသလည္းျမတ္ေအာင္ ေ၀ခြဲတတ္ၾကပါေစေၾကာင္း သပၸဳရိသအေပါင္းတို႔ကို ဆရာႀကီးရဲ႔ ၾသ၀ါဒကထာကေလးမ်ား ျပန္လည္ေ၀ငွလိုျခင္းေၾကာင္႔ ကူးတို႔ဆိပ္က မႈိ႔အိပ္ဖြင္႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလတင္ေလေအာက္ ၾကားၾကားသမွ် အမွ် အမွ် အမွ်ယူေတာ္မူၾကကုန္။
ေလခၽြန္နတ္ ။ ၀ါး .... ဘာေျပာသြားေသးတုန္း။
(ဟိုစဥ္အခါက ကိုရင္တာ၏ စတိုင္သစ္မဂၢဇင္းလာ ဆိုခရိတၱိ ႏွင္႔ ႏွစ္ပါးသြားခန္းကို ဖတ္အၿပီး မေနႏိုင္မထိုင္ျဖစ္လာပါသျဖင္႔ ေငြၿမိဳင္ကို တုတ္ႏွင္႔ထိုးမိျပန္ပါေၾကာင္း။)
စုိးမင္း
.JPG)
